De stad lag te slapen. Een verdwaalde auto kwam af en toe de prachtig verlichte brug over rijden. Het uitzicht, het gevoel, de sfeer, de avond, het sloot allemaal op elkaar aan. De herinnering was wat weg gezakt maar nu sluit ik mijn ogen en zitten we daar weer in die stoel. Ik voel je tegen me aan. Ontspannen, gelukkig en stralend. Ik heb je nooit mooier gezien.

We zeggen niet veel geloof ik. Soms bedenkt een van ons zich iets van wat er gebeurde die avond. We delen het met elkaar. We deelden alles met elkaar die nacht. Een nacht waarin ik me eindelijk thuis voelde. Veilig, geborgen en de reden van mijn bestaan had gevonden. Een tijd, een moment dat nooit meer weg had mogen gaan. En als het dan voorbij gaat dan wil ik het mij herinneren.

Steeds vaker nu sluit ik mijn ogen even. Dan ben ik weer even bij je, op die plek, op dat moment. Een moment dat niet meer overtroffen kan worden door iemand anders.