Al bij binnenkomst hing er een raar sfeertje. Ik had al gehoord dat zij een beetje begon te dementeren en dat hij niet meer zo goed terbeen was. Maar toch, ze waren 50 jaar getrouwd en dat moest gevierd worden. 160man hadden ze uitgenodigd en aangezien ik wat aan de vroege kant was kon ik de zitplaatsen makkelijk tellen. Een gouden bruiloft en slechts 24 zitplaatsenwaarvan er al twee weg waren voor het bruidspaar? Vol zenuwen huppelden de twee dochters en aanhang van het bruidspaar rond. Het bruidspaar zou wat later komenomdat ze het allemaal niet meer zo aankonden. Duidelijk was dat de dochters het feestje hadden georganiseerd onder het mom van: “nog 1 keer jong zijn.” Het wasde bedoeling dat we een beetje zouden mixen. Arme zittende oudjes. De drank werdvanavond niet geserveerd. Je moest het zelf halen aan de bar. Soms zag ik een oudje strompelend achter zijn rollator naar de bar hinken om vervolgens vanellende het biertje daar ook maar op te drinken. Want hoe krijg je zo`n biertje weer terug naar je zitplaats die waarschijnlijk toch allang was ingepikt dooreen ander oudje? Er waren niet veel mensen van mijn leeftijd maar de meestenzochten elkaar wel op. Omdat ik, de voor mij bekende oude mensen, niet op eenhoutje wilde laten bijten liep ik de hele avond een beetje heen en weer omiedereen te voorzien van drank.

Tot zover ook het x93jullie moeten een beetje mixenx94 verhaal.Als je oud en slecht ter been was, zat je je de hele avond te verbijten omdat jeeen droge strot had of je had het geluk dat je een jonger iemand bij je had die dedrankjes voor je haalde. Dan zou het nog redelijk gezellig kunnen worden inje eigen groepje.

>Waarom zou iemand van in de 70, 80 of 90 ook nog de behoeftehebben om te mixen? Zou je het dan niet moe zijn om weer dat ene vervelendefamilielid of kennis tegen te komen en uit beleefdheid maar een praatje te gaanmaken?

Lang nadat iedereen binnen was, kwam het bruidspaar binnen.We hadden allemaal de instructie gekregen om x93Lang zullen ze levenx94 (alsof datecht nog zal gebeuren) te gaan zingen en vervolgens niet meer te feliciteren.Dat zou teveel zijn voor moeder. Na het zingen werd het bruidspaar dan ookdirect omringt door allemaal slecht lopende oudjes die persee even eenpersoonlijke felicitatie wilden geven. Ik kende dit stel nog wel van lang geleden. Vader was de opschepperigeman die zonder een cent op zak een rijke vrouw tegengekomen was. Dat zijn deergsten. Die kunnen zo lekker opscheppen over wat ze bereikt hebben, terwijlhet enige wat ze gedaan hebben een meisje met rijke ouders versieren was. Zozaten mijn broer en ik ooit in zijn Mercedes nog iets met allerlei modernesnufjes. Navigatie was nog redelijk onbekend, maar dit was mijn kennismakinghiermee. Het verbaasde me dan ook niet dat er nu een dure bel op zijn rollatorzat.

Vader ging direct zitten. Gelijk had hij. Met zijndesignrollator was .er ook geen doorkomen aan. Maar moeder, voor wie hetallemaal te vermoeiend zou zijn, liep met een wezenloze blik door de ruimte.Iedereen kreeg dezelfde eerste vragen. Wie ben jij? Waar ken ik je van? Ikgeloof niet dat ze echt begreep wie ik was, laat staan waar ze mij van kende.Ik vond het niet erg, maar voelde me wel wat schuldig. Ik was een van diemensen die haar deze avond aan deed. Zo`n avond waarin je je ergens toch moetbeseffen dat je leven er bijna op zit. Dat het te laat is geworden om jebekenden nog eens te zeggen wat je echt van ze vindt. Want dat heb je altijd alwillen doen. Maar als je de leeftijd bereikt hebt waarin je dat eventueel zoukunnen doen weet je niet meer wat je van ze vindt.

Ik haalde nog maar eens wat te drinken voor x93mijn groepjex94Voornamelijk mijn leeftijd stond aan de bar de weg te blokkeren voor destrompelende oude medemens die zijn leven riskeerde voor een drankje. Voor mijgelukkig niet zo`n probleem. Ik wurm me er wel doorheen. Net op het moment datik bijna aan de beurt was en nog een laatste stap naar de vrijgekomen plekmoest zetten voelde ik iets hards tegen mijn voet aanduwen. Een oude krommevrouw was net aan komen lopen en had het wiel van haar rollator strategischtussen mij en de bar ingezet. De enige manier om mijn recht op te eisen was omnog over het wiel heen te stappen. Maar ik durfde het niet. Ze keek me net ietste venijnig aan en ik liet haar begaan. Het geroezemoes was hard en het oudjehad moeite zich verstaanbaar te maken. Maar uiteindelijk liep ze dan toch wegmet drie witte wijn en een sinas op het treetje van haar rollator. Toen de mogelijkheid zich voordeed om naarvoren te stappen voelde ik een hand op mijn schouder. Een oude man die moeilijkliep had even wat steun nodig om achter zijn vriend te gaan staan die intussentijd voor mij geschoven was. De man keek me niet aan en greep iets lagernaar mijn arm of het de normaalste zaak van de wereld was. Misschien was hetdat ook wel in zijn verzorgingstehuis. x93Zes bierx94 hoorde ik de vriend van deoude grijsaard zeggen. Dat was natuurlijk teveel om te dragen, dus dat moest opeen dienblad. x93Waarom was de steunzoekendex94 man dan in godsnaammeegelopen? De zes bier stond op hetdienblad en de vriend van de oude man draaide zich uit de menigte. Natuurlijkmet zijn rug naar mij toe zodat een oud vrouwtje dat net was komen aanlopen,aan de andere kant met een verassende snelheid onder het dienblad kondoorschieten om de lege plek aan de bar te bezetten en zich op te maken voorhaar bestelling. Ik kon trouwens toch geen kant op want de oude vriend van deman had mijn schouder weer vastgepakt om een bier van het dienblad te halen enzich weer om te draaien voor de terugweg. Hij trok vrij hard zodat iemandanders, die net was komen aanlopen mijn plekje achter die snelle oude taart koninnemen.

Langzaam maar zeker begon ik toch echt een hekel te krijgenaan dit asociale verzogingshuisfeestje. Maar je wilt geen ruzie maken. Met mijn39 jaar is het enige antwoord dat je krijgt toch dat je nog jonge benen hebt enje je niet zo asociaal moet opstellen. Ik dacht altijd dat mensen van dezeleeftijd, de seniele balkenendestemmers, de fatsoensnormen nog hoog in het vaandel hadden staan. Vanavond dedenze me terugdenken aan die keren dat ik, door heel vroeg aanwezig te zijn metmijn kinderen, vooraan stond voor de sinterklaasoptocht. Maar op het moment datSinterklaas langskwam toch weer met twee kinderen op mijn nek stond omdat weinmiddels achteraan stonden. Of die keren dat ik met mijn kinderen streed omaandacht van Donald in Disneyland en na een half uur netjes gedrag toch weerniet aan de beurt gekomen was. Nou ja dat laatste is wat overdreven hoor. Daarheb ik namelijk geleerd mijn kinderen, net als andere ouders, gewoon naar vorente duwen en met mijn been die andere kutkinderen aan de kant te duwen. Alsenige verdediging kan ik aanvoeren dat mijn kinderen anders nooit op de fotowaren gekomen met een bekend disneyfiguur.

Redelijk geestelijk gehavend kwam ik aan bij de bar en mochtik eindelijk iets te drinken bestellen. Ik was toe aan een stevige borrel dusik bestelde voor mezelf een jxe4germeister. x93Sorry mijnheer, we mogen geenbuitenlands gedestilleerd schenken.x94 Te moe en te verontwaardigd om dediscussie aan te gaan dat Jxe4germeister in veel kroegen tot de binnenlandsgedestilleerde groep behoort bestelde ik een cola voor mezelf. Was dit nou hetfeestje van die man die als eerste van Nederland navigatie in zijn auto hadzitten en nu met een dure bel op zijn designrollator rondstrompelde en mij nieteens mijn favoriete drankje op zijn chique x93ga maar lekker mixen-feestjex94gunde? Misschien moet ik nogmaals inmijn verdediging aanvoeren dat, als ik drink, ik Jxe4germeister drink en ikdoodziek wordt van die feestjes waarin ze uit bescherming voor de whiskey-colabarbaren mij mijn eigen drankje ontzeggen. xc9xe9n van de redenen waarom ik nietmeer naar bedrijfsfeestjes ga, waar je omringd wordt door de zoete witte wijnwalmen van dronken moeders die zichzelf nog heel modern vinden en de bierwalmenvan al die nette vaders die opeens met hun pik beginnen te denken en menen datelke secretaresse zit te smachten om hun slappe worst.

Moe van de marteling rijd ik `s avonds naar huis en schenkeen dubbele Jxe4germeister voor mezelf in. Met Katie Meluah op de achtergrond kijk ik naar de foto van mijn vader.Ik kan me nu zo grondig voorstellen dat jij een hekel had aan dit soortnamaakfeestjes. Proost ouwe!