Het was de winter van `88 toen ik haar zag lopen over de Kurfürstendamm. Haar adem was zichtbaar in de koude lucht van Berlijn. Haar voorover gebogen lichaam werd bedekt door een lange donkere jas. Glanzende zwarte haren werden bedekt door een gebreide muts met eronder ogen die schichtig de wereld in keken. Alsof dit niet haar wereld was. Alsof ze zich niet thuis voelde in de mensenmassa. Ogen die onzekerheid uitstraalden. Het moet het meest kwetsbare meisje zijn dat ik ooit gezien heb. Op haar rug droeg ze een tas met erin een gitaar. Een symbool van kracht en zelfverzekerdheid vind ik altijd. Immers muziek is één van de meest krachtige vormen om jezelf te uiten. Het was in enorme contradictie met haar uitstraling. Het paste niet bij haar ogen en juist dat maakte haar zo interessant. Ik besloot haar te volgen. Haar weg ging naar de Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche. Voordat ze een noot gespeeld had bleek al dat ze er erg vaardig in was. Soepeltjes gleed de tas van haar schouder om vervolgens haar gitaar te onthullen. De kou had haar werk gedaan op het houtwerk van de gitaar zodat ze eerst de snaren van de gitaar weer op de juiste lengte moest brengen voordat ze haar spel kon laten horen. Een uur later stond ik nog met open mond naar haar te staren. Vanaf het eerste moment had ze me in vervoering gebracht. Vanaf het eerste akkoord veranderde haar ogen in een soort dromerige zelfverzekerdheid. Haar houding was niet meer gebogen maar fier recht overeind. Haar stem bracht me in een stroperige roes waarin elke beweging van haar en mijn lichaam zich in slow motion afspeelde. Af en toe keek ze me aan. Haar ogen bleven dan strak op me gericht en juist op het moment dat ik me langzaam voelde gaan zweven draaide ze zich om. Haar zelfverzekerdheid was nu een enorme muur geworden. Een muur waar je al angstig van wordt om er naar toe te lopen. Ze was zoals het gebouw achter haar nooit kon zijn. Vroeger een statige kerk, maar in de tweede wereldoorlog zwaar beschadigd en nooit meer zo mooi als toen. Dit meisje kon de schoon- en dromerigheid in zichzelf oproepen zodat ze op dit soort momenten weer een ontzettende uitstraling kreeg. Plotseling was ze klaar met spelen en veranderde ze weer in het schichtige meisje. Ze had haar gitaar weer in de tas gedaan en liep weg. Nog even keek ze naar me over haar schouder met haar onzekere blik. Nog steeds hoorde ik haar klanken en kon me nauwelijks voortbewegen. Ik verloor haar uit het oog op een drukke Kurfürstendamm. Gisteren zag ik haar weer. Ik herkende haar direct aan haar ogen. Blijkbaar vonden meer mensen haar bijzonder want ze was beroemd geworden in Duitsland. Toch was ze vroeger mooier. Haar stem en haar blik waren toen dromeriger. Misschien was het ook wel dat ene moment dat wij samen waren dat haar zo mooi maakte. Het moment van Anna en mij daar bij de Gedächtniskirche.