Al dagen dwaalde hij `s avonds door de stad. Urenlange wandelingen met wel duizenden gedachten. Hij had gemerkt dat het hem hielp. Overdag had hij het ook geprobeerd maar dat werkte minder goed. Auto`s gevuld met nors kijkende mensen raasden langs. Fietsers trapten zo hard ze konden omdat ze zo nodig ergens heen moesten. Groepjes mensen stonden hier en daar te praten. Maar nooit ging het waar het werkelijk over had moeten gaan. Niemand leek zich af te vragen waar ze nou eigenlijk mee bezig waren in dit leven. Iedereen leek zijn leven te leven, er verder niet al teveel over na te denken en dan dood te gaan. Pas dan zouden velen zich waarschijnlijk afvragen wat ze met hun leven gedaan hadden. `s Avonds lopen was beter. Het was rustig op straat en hij zocht de plekken uit waar niet teveel huizen stonden. Zo kon hij zich ook niet ergeren aan al die mensen die achteloos op de bank lagen terwijl al het leven uit hen gezogen werd door de tv.

Er was een stukje in hem gestorven en dat had hem wakker gemaakt. Daardoor was hij gaan denken. Verdriet had hij wel eens eerder gehad alleen nooit zoveel als dit keer. Vorige keren kon hij altijd iemand anders de schuld geven. Nu alleen zichzelf en dat deed pijn. Heel veel pijn.
Nog maar een jaartje geleden was het toen hij haar ontmoette. Als eerste had hij een foto van haar gezien en vanaf dat moment was er nog maar een gedachte in zijn hoofd. Toen hij haar daadwerkelijk ontmoet had, merkte hij dat ze, zo mogelijk, van binnen nog mooier was dan van buiten. In de begintijd had hij in vuur en vlam gestaan voor haar en iedereen mocht het weten.  Hij had niet gesnapt dat een vrouw zo bijzonder als zij van hem kon houden. Helemaal had hij het ook nooit kunnen geloven.
Zo terugkijkend besefte hij dat hij zich nooit helemaal had gegeven. Bang om gekwetst te worden. Onvoorstelbaar dacht hij nu. Hij bedacht zich het examen waar ze eigenlijk helemaal geen zin meer in had. Toch had ze doorgezet en hij was zo ontzettend trots op haar toen ze het gehaald had. Waarom had hij dat nou niet gezegd tegen haar? Hij bedacht zich die keer dat zijn zoon eindelijk in galop durfde te gaan tijdens de paardrijles. Het had hem toen moeite gekost om te zeggen dat hij trots op hem was. Tranen welden op in zijn ogen. Woedend op zichzelf omdat hij zo`n ongevoelige klootzak kon zijn. Omdat zijn hart het altijd verloor van zijn onzekerheid.

Hij herkende het pad waar hij nu liep. Hier had hij nog niet zo lang geleden met haar gelopen. Ze had hem gevraagd of hij zondag kwam eten. Hij had zijn plannen al klaar gehad voor zondag en hoewel die plannen ook best doorgeschoven konden worden, had hij toen gevonden dat die plannen belangrijker waren. Hij was niet gegaan. Natuurlijk kon het zo af en toe eens gaan, maar het was te vaak gebeurd. Te vaak was er iets "belangrijker" geweest dan zij. Nu voelde hij met elke vezel van zijn lichaam dat hij het allermooiste had wat een man maar kon hebben en hij had het verwaarloosd. Niets was belangrijker dan zij. Ze had groot gelijk dat ze er een punt achter zette.

Nu wist hij dat hij een keus had moeten maken. Altijd was er iets sluimerends op de achtergrond geweest. Bang om in een sleur te raken. Bang om de geweldige avonturen die hij met haar beleefde niet meer te kunnen doen omdat ze ook zo`n suf tv kijkend stel geworden waren. Nooit had hij er aan gedacht dat ze daar zelf ook bij waren. Nooit was het maar in hem opgekomen dat zij dat ook niet zo had gewild. Nooit had hij zich bedacht dat hij een duidelijke keuze had moeten maken.
Maar hij begreep niet, dat hij zelf niet wakker was geworden. Nu pas was hij wakker geworden. En ook al hoopte hij dat hij nog een kans maakte, wist hij ook dat hij de fout van zijn leven had gemaakt.

Met het wakker worden kwamen de gedachten. Met het wakker worden kwam de pijn waarvan hij alleen nog maar in liedjes had gehoord. Pijn in je hart? Hij had er nooit echt in geloofd maar zo voelde het precies. Een leegte in mijn hart achtergelaten? Inmiddels wist hij er alles van. Dat er verandering moest komen wist hij zeker. Hij zou moeten veranderen. Hij moest iets doen waardoor hij nooit meer in slaap zou vallen. Met de paar aanknopingspunten over zijn emotionele ik verdween de man in de nacht. Morgen zou hij hier weer lopen. Misschien ietsje verder naar een nieuw leven waarin onwetendheid over zichzelf een iets kleinere rol zou spelen.

Come, I will sing it in your ear:
Your dancing days are come.
All the feeling you hold dear
Will lift your spirit some;
Dance until the rosey dawn
All in a grey, glad rag.
I carry the Sun in a golden cup,
The Moon in a silver bag.