"De reiziger" werd hij genoemd. Wereldberoemd was hij niet. Maar waar hij kwam wist men wie hij was. De reiziger was een man in de 60 en had geen vaste verblijfplaats. Hij reisde met de zon mee. Elk jaar weer was hij op hetzelfde tijdstip in dezelfde regio te vinden. Nooit precies op dezelfde plek. Het leek alsof hij alles meed waar hij een herinnering aan had. Zich ergens binden deed hij al jaren niet meer. Op de een of andere manier had hij genoeg aan zichzelf. er waren geruchten over een vroeger leven waarin zijn liefde onbeantwoord was gebleven en dat hij daarom op de vlucht was. Andere geruchten waren veel simpeler. Namelijk dat hij een hekel aan mensen had.

Tien jaar geleden ontmoette ik de reiziger. Een stevig gebouwde man met diepe bruine ogen waarin alleen maar mysterie te lezen was. Ik liep een winkel uit met mijn handen vol boodschappen en botste per ongeluk tegen hem aan. Een ogenblik keek hij me recht in mijn ogen aan. Het gaf me een gevoel waar ik nu nog wel eens de rillingen van krijg. Aan de andere kant kreeg ik een vreemd warm gevoel. In een flits leek het alsof ik zijn hele leven kon lezen. Het leven van een normale man die ergens een besluit had genomen. Het besluit om te reizen en zich niet meer te willen schikken in wat de wereld van een normale man verwacht. Ik kon mijn ogen niet van zijn ogen afhouden. Plotseling verzachten zijn ogen en verscheen een kleine glimlach alsof hij wist wat ik gezien had. Hij bukte zich om mijn boodschappen op te rapen en gaf ze aan mij waarna hij verder liep. Als versteend bleef ik een moment staan. Vertwijfeld over wat ik zojuist had meegemaakt. plotseling wist ik het, ik moest bij deze man blijven. Hij zou mij iets brengen, mijn lotsbestemming!

Ik gooide de boodschappen achter in de auto en liep achter hem aan. Eerst een lange tijd achter hem, maar langzaam dichterbij hem. Dagen lang liepen we de zon achterna en wisselden we geen woord. Nooit had ik zo ver gelopen maar het was elke dag weer alsof ik een beetje van zijn kracht kreeg. Ik voelde me sterker worden, maar het leek alsof de reiziger zijn krachten langzaam verloor. Na 6 maanden gelopen te hebben ging de inmiddels oud geworden man zitten. Lang geleden was hij hier zijn reis begonnen vertelde hij mij en vervolgens hoorde ik al zijn geheimen op het strand aan de middellandse zee. Nadat hij uitverteld was gaf hij mij zijn staf. De staf van de reiziger. Vanaf nu was ik de reiziger. Slechts een ding moest ik hem beloven. Op mijn reis moest ik elk jaar de mooiste zonnebloem vinden en op een bepaalde dag voor haar deur zetten en weer verder reizen. Ik mocht gaan waar ik wilde. Vlak voor hij stierf vroeg ik hem naar zijn grootste geheim. De reden waarom hij de zon achterna reiste. "Zo zie ik haar elke dag" zei hij met een glimlach voordat hij zijn ogen definitief sloot.