Volg dit weblog verder op http://jaapleven.wordpress.com

Begin vorig jaar kwam de berichtenstroom op gang. Web-log zou gaan migreren naar een nieuwe omgeving. Allemaal juridische blabla die me nooit geïnteresseerd heeft. Daarna kwamen er allemaal berichten over eventuele voorbereidingen. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik deze berichten nauwelijks gelezen heb. Ik dacht dat eigenaar Sanoma professioneel genoeg zou zijn om dit klusje te klaren.
In september verdween mijn weblog, mijn verschrikkelijk mooi opgemaakt weblog dat mijn inziens pure nostalgie uitstraalde. Het was van mij. ik had het gemaakt en ik was er trots op.
Maar ik wist dat mijn weblog tijdelijk zou verdwijnen. Dat had ik nog gelezen. Hij zou snel weer terug zijn, dat wist ik zeker. Ik geloof dat het november was toen mijn weblog terug kwam en vrij snel weer weg was.
na een hoop gedoe kreeg ik een weblog terug dat niks meer leek op mijn oude weblog. De verhalen stonden er allemaal nog op. De foto`s gelukkig ook nog. Maar er was geen enkele mogelijkheid meer op die nostalgische look and feel terug te brengen. Mijn weblog was geruineerd.

Nu werkt alles wel weer redelijk en heeft Sanoma besloten dat de kust veilig is om de exportfunctie aan te zetten. Dat was het moment waar ik op zat te wachten. Want dat alles redelijk goed is wil nog wel zeggen dat het weblog traag is en regelmatig niet beschikbaar. Daarnaast meldt weblog.nl regelmatig met trots dat een blog als femaleheadshaving in de top 5 staat. Met alle respect naar dat weblog, maar het geeft toch wel aan dat er niet veel gebruikers meer aanwezig zijn en ik ben niet van plan de ontploffing en opheffing van dit weblog af te wachten.

Tot zover dus dit weblog, maar deze verhalen en volgende verhalen zijn vanaf nu te lezen op http://jaapleven.wordpress.com een van de grootste jongens op webloggebied waar dit weblog trouwens ook zaken mee doet. stukken meer toekomstvast lijkt me zo.
Ik heb een export gedraaid van dit weblog maar zoals te verwachten was kwamen niet alle berichten mee. deze heb ik handmatig gekopieerd naar mijn nieuwe weblog. Helaas zijn daardoor wel sommige reacties verdwenen. Maar mocht je die perse willen herlezen dan kan dat dus hier.

Een nieuw weblog waar overigens ook nog wat aan moet gebeuren, maar waar de verhalen vanaf nu geboren worden en waar het dromen verder gaat.

Adieu weblog.nl Adieu Sanoma.

Onderweg naar de stad terwijl de zon schijnt. Met mijn T-shirt aan genietend van deze zon rijd ik door het park van Elderveld. De kinderspeelplaats waar ik vroeger vaak met mijn kinderen heen ging is er nog steeds. Nu spelen er andere kinderen, maar wij hebben er ook veel plezier gehad. Ik stop even om te kijken naar het mooie verscholen grasveld tussen de bomen. Het gras lijkt hier altijd door niemand betreden een mooi egaal gazon waar een engelsman jaloers op zou worden. Ik fiets door over het kleine beekje dat door het hele park stroomt. Even later rijd ik langs, wat we in de volksmond noemen, De Wok. De plek waar we ooit met zijn allen allen zaten toen alles anders was. Onbeperkt eten en onbeperkt drinken voor twee uur lang. Ik bedenk me wat een gebruik, of moet ik zeggen misbruik, we daar soms van gemaakt hebben. De weg begint langzaam omhoog te lopen. Dit is het stukje dat nooit stijl lijkt te lopen maar ik ben altijd dodelijk vermoeid als ik boven kom. Boven op de dijk, vlak bij het Gelredome waar je de auto`s richting Elderveld ziet razen . Als je hier fietst vlak na een concert zie je alle mensen die hier niet vandaan komen geflitst worden omdat ze door rood rijden. Soms is het net een stroboscoop. op het moment dat ik niet meer hoeft te trappen omdat de weg naar beneden begint te lopen kom ik langs de BP. Ik twijfel om een flesje water te kopen, maar besluit dit niet te doen. Ik ben over de helft en ik ga net zo lekker naar beneden.
Even later rijd ik over het bruggetje waar ik ooit gered ben door een kapot achterlicht. Dit was een reden voor een paar agenten om mij midden in de nacht aan te houden. Door met mijn dronken kop heel verbaasd te doen over dit kapotte achterlicht vergaten ze of zagen ze geen reden om me te laten blazen. Rechts van me zie ik de Stadsblokken. een braakliggend terrein dat ondanks dat, toch voor zoveel vermaak heeft gezorgd. Ik herinner me het World Liberty Concert dat live uitgezonden werd in 31 landen. Toen werkte ik in de horeca en met 85.000 bezoekers verwachtten we toch redelijk wat aanloop. Ik geloof dat het nog nooit zo stil is geweest terwijl wij tot 4:00 uur `s nachts zaten te wachten op de concertgangers waarvan de meesten allang thuis waren. Ik heb nog steeds spijt dat ik toen tegen mijn baas zei dat ik die avond geen geld hoefde. een soort misplaatst medelijden waar hij later geen last van had.
Op de Nelson Mandela brug aangekomen heb je een prachtig uitzicht over de “skyline” van mijn stad Arnhem. Als bonus voor al het noeste fietswerk mag je het laatste stukje hard naar beneden zoeven om snel op de Korenmarkt aan te komen.
Ik zette mijn fiets op slot en liep in de heerlijke warme zon de Korenmarkt op waar zij al op een terrasje zat te wachten.
Ik bedenk me, zou het het niet geweldig zijn als het altijd zo was.

Al bij binnenkomst hing er een raar sfeertje. Ik had al gehoord dat zij een beetje begon te dementeren en dat hij niet meer zo goed terbeen was. Maar toch, ze waren 50 jaar getrouwd en dat moest gevierd worden. 160man hadden ze uitgenodigd en aangezien ik wat aan de vroege kant was kon ik de zitplaatsen makkelijk tellen. Een gouden bruiloft en slechts 24 zitplaatsenwaarvan er al twee weg waren voor het bruidspaar? Vol zenuwen huppelden de twee dochters en aanhang van het bruidspaar rond. Het bruidspaar zou wat later komenomdat ze het allemaal niet meer zo aankonden. Duidelijk was dat de dochters het feestje hadden georganiseerd onder het mom van: “nog 1 keer jong zijn.” Het wasde bedoeling dat we een beetje zouden mixen. Arme zittende oudjes. De drank werdvanavond niet geserveerd. Je moest het zelf halen aan de bar. Soms zag ik een oudje strompelend achter zijn rollator naar de bar hinken om vervolgens vanellende het biertje daar ook maar op te drinken. Want hoe krijg je zo`n biertje weer terug naar je zitplaats die waarschijnlijk toch allang was ingepikt dooreen ander oudje? Er waren niet veel mensen van mijn leeftijd maar de meestenzochten elkaar wel op. Omdat ik, de voor mij bekende oude mensen, niet op eenhoutje wilde laten bijten liep ik de hele avond een beetje heen en weer omiedereen te voorzien van drank.

Tot zover ook het x93jullie moeten een beetje mixenx94 verhaal.Als je oud en slecht ter been was, zat je je de hele avond te verbijten omdat jeeen droge strot had of je had het geluk dat je een jonger iemand bij je had die dedrankjes voor je haalde. Dan zou het nog redelijk gezellig kunnen worden inje eigen groepje.

>Waarom zou iemand van in de 70, 80 of 90 ook nog de behoeftehebben om te mixen? Zou je het dan niet moe zijn om weer dat ene vervelendefamilielid of kennis tegen te komen en uit beleefdheid maar een praatje te gaanmaken?

Lang nadat iedereen binnen was, kwam het bruidspaar binnen.We hadden allemaal de instructie gekregen om x93Lang zullen ze levenx94 (alsof datecht nog zal gebeuren) te gaan zingen en vervolgens niet meer te feliciteren.Dat zou teveel zijn voor moeder. Na het zingen werd het bruidspaar dan ookdirect omringt door allemaal slecht lopende oudjes die persee even eenpersoonlijke felicitatie wilden geven. Ik kende dit stel nog wel van lang geleden. Vader was de opschepperigeman die zonder een cent op zak een rijke vrouw tegengekomen was. Dat zijn deergsten. Die kunnen zo lekker opscheppen over wat ze bereikt hebben, terwijlhet enige wat ze gedaan hebben een meisje met rijke ouders versieren was. Zozaten mijn broer en ik ooit in zijn Mercedes nog iets met allerlei modernesnufjes. Navigatie was nog redelijk onbekend, maar dit was mijn kennismakinghiermee. Het verbaasde me dan ook niet dat er nu een dure bel op zijn rollatorzat.

Vader ging direct zitten. Gelijk had hij. Met zijndesignrollator was .er ook geen doorkomen aan. Maar moeder, voor wie hetallemaal te vermoeiend zou zijn, liep met een wezenloze blik door de ruimte.Iedereen kreeg dezelfde eerste vragen. Wie ben jij? Waar ken ik je van? Ikgeloof niet dat ze echt begreep wie ik was, laat staan waar ze mij van kende.Ik vond het niet erg, maar voelde me wel wat schuldig. Ik was een van diemensen die haar deze avond aan deed. Zo`n avond waarin je je ergens toch moetbeseffen dat je leven er bijna op zit. Dat het te laat is geworden om jebekenden nog eens te zeggen wat je echt van ze vindt. Want dat heb je altijd alwillen doen. Maar als je de leeftijd bereikt hebt waarin je dat eventueel zoukunnen doen weet je niet meer wat je van ze vindt.

Ik haalde nog maar eens wat te drinken voor x93mijn groepjex94Voornamelijk mijn leeftijd stond aan de bar de weg te blokkeren voor destrompelende oude medemens die zijn leven riskeerde voor een drankje. Voor mijgelukkig niet zo`n probleem. Ik wurm me er wel doorheen. Net op het moment datik bijna aan de beurt was en nog een laatste stap naar de vrijgekomen plekmoest zetten voelde ik iets hards tegen mijn voet aanduwen. Een oude krommevrouw was net aan komen lopen en had het wiel van haar rollator strategischtussen mij en de bar ingezet. De enige manier om mijn recht op te eisen was omnog over het wiel heen te stappen. Maar ik durfde het niet. Ze keek me net ietste venijnig aan en ik liet haar begaan. Het geroezemoes was hard en het oudjehad moeite zich verstaanbaar te maken. Maar uiteindelijk liep ze dan toch wegmet drie witte wijn en een sinas op het treetje van haar rollator. Toen de mogelijkheid zich voordeed om naarvoren te stappen voelde ik een hand op mijn schouder. Een oude man die moeilijkliep had even wat steun nodig om achter zijn vriend te gaan staan die intussentijd voor mij geschoven was. De man keek me niet aan en greep iets lagernaar mijn arm of het de normaalste zaak van de wereld was. Misschien was hetdat ook wel in zijn verzorgingstehuis. x93Zes bierx94 hoorde ik de vriend van deoude grijsaard zeggen. Dat was natuurlijk teveel om te dragen, dus dat moest opeen dienblad. x93Waarom was de steunzoekendex94 man dan in godsnaammeegelopen? De zes bier stond op hetdienblad en de vriend van de oude man draaide zich uit de menigte. Natuurlijkmet zijn rug naar mij toe zodat een oud vrouwtje dat net was komen aanlopen,aan de andere kant met een verassende snelheid onder het dienblad kondoorschieten om de lege plek aan de bar te bezetten en zich op te maken voorhaar bestelling. Ik kon trouwens toch geen kant op want de oude vriend van deman had mijn schouder weer vastgepakt om een bier van het dienblad te halen enzich weer om te draaien voor de terugweg. Hij trok vrij hard zodat iemandanders, die net was komen aanlopen mijn plekje achter die snelle oude taart koninnemen.

Langzaam maar zeker begon ik toch echt een hekel te krijgenaan dit asociale verzogingshuisfeestje. Maar je wilt geen ruzie maken. Met mijn39 jaar is het enige antwoord dat je krijgt toch dat je nog jonge benen hebt enje je niet zo asociaal moet opstellen. Ik dacht altijd dat mensen van dezeleeftijd, de seniele balkenendestemmers, de fatsoensnormen nog hoog in het vaandel hadden staan. Vanavond dedenze me terugdenken aan die keren dat ik, door heel vroeg aanwezig te zijn metmijn kinderen, vooraan stond voor de sinterklaasoptocht. Maar op het moment datSinterklaas langskwam toch weer met twee kinderen op mijn nek stond omdat weinmiddels achteraan stonden. Of die keren dat ik met mijn kinderen streed omaandacht van Donald in Disneyland en na een half uur netjes gedrag toch weerniet aan de beurt gekomen was. Nou ja dat laatste is wat overdreven hoor. Daarheb ik namelijk geleerd mijn kinderen, net als andere ouders, gewoon naar vorente duwen en met mijn been die andere kutkinderen aan de kant te duwen. Alsenige verdediging kan ik aanvoeren dat mijn kinderen anders nooit op de fotowaren gekomen met een bekend disneyfiguur.

Redelijk geestelijk gehavend kwam ik aan bij de bar en mochtik eindelijk iets te drinken bestellen. Ik was toe aan een stevige borrel dusik bestelde voor mezelf een jxe4germeister. x93Sorry mijnheer, we mogen geenbuitenlands gedestilleerd schenken.x94 Te moe en te verontwaardigd om dediscussie aan te gaan dat Jxe4germeister in veel kroegen tot de binnenlandsgedestilleerde groep behoort bestelde ik een cola voor mezelf. Was dit nou hetfeestje van die man die als eerste van Nederland navigatie in zijn auto hadzitten en nu met een dure bel op zijn designrollator rondstrompelde en mij nieteens mijn favoriete drankje op zijn chique x93ga maar lekker mixen-feestjex94gunde? Misschien moet ik nogmaals inmijn verdediging aanvoeren dat, als ik drink, ik Jxe4germeister drink en ikdoodziek wordt van die feestjes waarin ze uit bescherming voor de whiskey-colabarbaren mij mijn eigen drankje ontzeggen. xc9xe9n van de redenen waarom ik nietmeer naar bedrijfsfeestjes ga, waar je omringd wordt door de zoete witte wijnwalmen van dronken moeders die zichzelf nog heel modern vinden en de bierwalmenvan al die nette vaders die opeens met hun pik beginnen te denken en menen datelke secretaresse zit te smachten om hun slappe worst.

Moe van de marteling rijd ik `s avonds naar huis en schenkeen dubbele Jxe4germeister voor mezelf in. Met Katie Meluah op de achtergrond kijk ik naar de foto van mijn vader.Ik kan me nu zo grondig voorstellen dat jij een hekel had aan dit soortnamaakfeestjes. Proost ouwe!