Het boek wordpress for dummies maar es gedownload. Maar ben bang dat hier ook geen antwoorden op mijn vragen in staan.

Maar dit berichtje is even om te testen

Muziek, de meest krachtige herinneringenopwekker die er is. Een paar tonen kunnen je terug brengen naar het moment van toen. Fleetwood Mac en you can go your own way. G4 in de jukebox bij ons in het dorp vroeger. Q4 was whiter shade of pale van Procol Harum. Standaard draaiden mijn toenmalige vriendinnetje en ik dit als we in de buurt van de jukebox waren. Dat was altijd op speciale avonden. die avonden had ik altijd gewerkt en ging ze nog even mee een patatje met eten bij de snackbar met jukebox. Lenny Gravitz, Let love rule. Met Mark helemaal van de wereld van drank en andere dingen. Zwijmelend boven een fotootje van een meisje waar we beiden weg van waren. Ik won haar en toen hij een nieuwe kans had wist hij het niet. Nu is hij alweer te laat.
The pasadenas met riding on a train doet me denken aan Paulien uit Gouda. Een van m`n jeugdzondes. zoenen met haar terwijl ik een vriendin had. (die van die foto)
Later zag ik haar nog eens op een feestje. Ik moest haar uitnodigen van mijn vriendin. Wat een afknapper was die Paulien toen zeg.

Elke doedelzakkenplaat doet me denken aan die avond in schotse kilt zonder onderbroek. The police, message in a bottle doet me denken aan die weddenschap die ik won van Tonny en ik twee lp`s van the police won. Volgens mij gaf hij ze weg uit de platencollectie van zijn broer.
Radio gaga van Queen doet me denken aan al die keren dat ik stiekem naar de kamer van mijn broer ging om zijn lp the works te beluisteren op zijn platenspeler. Ik was dertien en daar begon de queenmania voor mij.
True Blue van Madonna, mijn tweede lp die ik kocht bij shop 88 geloof ik. Mijn eerste LP was trouwens MR bad guy van Freddie Mercury.
If paradise is half as nice van Amen Corner. de plaat die ik steevast pakte als ik gouwe ouwe hits moest draaien bij een radiostation.
Pet Shop Boys, west end girls. Altijd weer denken aan Patrick die hier vroeger weg van was.
Elke vage plaat of rarity van Queen doet me denken aan Tinus. Zou hij deze ook kennen? Vast wel weer. en hij weet dan ook weer het hele verhaal achter de plaat waardoor ik me wel eens afvraag of ik me een fan mag noemen.
You never walk Alone, Lee Towers of wie dan ook. Doet me denken aan die boot die z`n klep niet goed dicht had. Volgens mij is er toen ook een versie uitgebracht voor de nabestaanden.
Bijna elke plaat van Nena doet me denken aan al die cassettebandjes die ik vroeger van haar had en helemaal grijs draaide. Als je er naar keek was ook werkelijk de glans van de bandjes er af.
The Rah Band, clouds across the moon. `s avonds laat luisteren naar Keizerstad met Rene Bakker op mijn witte wekkerradiootje waarvan sommige streepjes niet meer goed werkten zodat de tijd nooit helemaal duidelijk te zien was.
Ramses Shaffey en Laat me doet me denken aan mijn vader. Vroeger vond ik de muziek van Shaffey weinig aan. Maar tegenwoordig snap ik waarom hij het mooi vond. Zouden sommige versies van Laat me hem net zo in vervoering kunnen brengen als het mij wel eens doet?
Rod Steward, The Killing of Georgie. Nog zo`n casettebandje. Hij was blauw met wit en ik was verbaasd dat ik dit nog nooit gehoord had. Ik kreeg het bandje per toeval in handen en wow…ik was er weg van.
Sweet D`Buster en Still Believe was een cassettebandje van Annet. Mijn buurmeisje en ik reden vaak samen naar school in Nijmegen.Wat een geweldige muziek was dat. Jaren later schoot de herinnering me te binnen en zocht ik op de verkeerde artiestennaam. Onlangs vond ik ze weer terug op Internet. En Annet? Haar adres raak ik ook telkens kwijt. Maar als er weer iemand dood gaat zie ik haar altijd even. Bij de volgende dode maar weer eens vragen.

Zo kan ik echt uren doorgaan. Mooi herinneringen, slechte herinneringen. Wat geweldig dat ze allemaal terug te vinden zijn op internet tegenwoordig.

Ik wil zo graag weer een leuk verhaal schrijven. Wie geeft me en leuk onderwerp????

Al bij binnenkomst hing er een raar sfeertje. Ik had al gehoord dat zij een beetje begon te dementeren en dat hij niet meer zo goed terbeen was. Maar toch, ze waren 50 jaar getrouwd en dat moest gevierd worden. 160man hadden ze uitgenodigd en aangezien ik wat aan de vroege kant was kon ik de zitplaatsen makkelijk tellen. Een gouden bruiloft en slechts 24 zitplaatsenwaarvan er al twee weg waren voor het bruidspaar? Vol zenuwen huppelden de twee dochters en aanhang van het bruidspaar rond. Het bruidspaar zou wat later komenomdat ze het allemaal niet meer zo aankonden. Duidelijk was dat de dochters het feestje hadden georganiseerd onder het mom van: “nog 1 keer jong zijn.” Het wasde bedoeling dat we een beetje zouden mixen. Arme zittende oudjes. De drank werdvanavond niet geserveerd. Je moest het zelf halen aan de bar. Soms zag ik een oudje strompelend achter zijn rollator naar de bar hinken om vervolgens vanellende het biertje daar ook maar op te drinken. Want hoe krijg je zo`n biertje weer terug naar je zitplaats die waarschijnlijk toch allang was ingepikt dooreen ander oudje? Er waren niet veel mensen van mijn leeftijd maar de meestenzochten elkaar wel op. Omdat ik, de voor mij bekende oude mensen, niet op eenhoutje wilde laten bijten liep ik de hele avond een beetje heen en weer omiedereen te voorzien van drank.

Tot zover ook het x93jullie moeten een beetje mixenx94 verhaal.Als je oud en slecht ter been was, zat je je de hele avond te verbijten omdat jeeen droge strot had of je had het geluk dat je een jonger iemand bij je had die dedrankjes voor je haalde. Dan zou het nog redelijk gezellig kunnen worden inje eigen groepje.

>Waarom zou iemand van in de 70, 80 of 90 ook nog de behoeftehebben om te mixen? Zou je het dan niet moe zijn om weer dat ene vervelendefamilielid of kennis tegen te komen en uit beleefdheid maar een praatje te gaanmaken?

Lang nadat iedereen binnen was, kwam het bruidspaar binnen.We hadden allemaal de instructie gekregen om x93Lang zullen ze levenx94 (alsof datecht nog zal gebeuren) te gaan zingen en vervolgens niet meer te feliciteren.Dat zou teveel zijn voor moeder. Na het zingen werd het bruidspaar dan ookdirect omringt door allemaal slecht lopende oudjes die persee even eenpersoonlijke felicitatie wilden geven. Ik kende dit stel nog wel van lang geleden. Vader was de opschepperigeman die zonder een cent op zak een rijke vrouw tegengekomen was. Dat zijn deergsten. Die kunnen zo lekker opscheppen over wat ze bereikt hebben, terwijlhet enige wat ze gedaan hebben een meisje met rijke ouders versieren was. Zozaten mijn broer en ik ooit in zijn Mercedes nog iets met allerlei modernesnufjes. Navigatie was nog redelijk onbekend, maar dit was mijn kennismakinghiermee. Het verbaasde me dan ook niet dat er nu een dure bel op zijn rollatorzat.

Vader ging direct zitten. Gelijk had hij. Met zijndesignrollator was .er ook geen doorkomen aan. Maar moeder, voor wie hetallemaal te vermoeiend zou zijn, liep met een wezenloze blik door de ruimte.Iedereen kreeg dezelfde eerste vragen. Wie ben jij? Waar ken ik je van? Ikgeloof niet dat ze echt begreep wie ik was, laat staan waar ze mij van kende.Ik vond het niet erg, maar voelde me wel wat schuldig. Ik was een van diemensen die haar deze avond aan deed. Zo`n avond waarin je je ergens toch moetbeseffen dat je leven er bijna op zit. Dat het te laat is geworden om jebekenden nog eens te zeggen wat je echt van ze vindt. Want dat heb je altijd alwillen doen. Maar als je de leeftijd bereikt hebt waarin je dat eventueel zoukunnen doen weet je niet meer wat je van ze vindt.

Ik haalde nog maar eens wat te drinken voor x93mijn groepjex94Voornamelijk mijn leeftijd stond aan de bar de weg te blokkeren voor destrompelende oude medemens die zijn leven riskeerde voor een drankje. Voor mijgelukkig niet zo`n probleem. Ik wurm me er wel doorheen. Net op het moment datik bijna aan de beurt was en nog een laatste stap naar de vrijgekomen plekmoest zetten voelde ik iets hards tegen mijn voet aanduwen. Een oude krommevrouw was net aan komen lopen en had het wiel van haar rollator strategischtussen mij en de bar ingezet. De enige manier om mijn recht op te eisen was omnog over het wiel heen te stappen. Maar ik durfde het niet. Ze keek me net ietste venijnig aan en ik liet haar begaan. Het geroezemoes was hard en het oudjehad moeite zich verstaanbaar te maken. Maar uiteindelijk liep ze dan toch wegmet drie witte wijn en een sinas op het treetje van haar rollator. Toen de mogelijkheid zich voordeed om naarvoren te stappen voelde ik een hand op mijn schouder. Een oude man die moeilijkliep had even wat steun nodig om achter zijn vriend te gaan staan die intussentijd voor mij geschoven was. De man keek me niet aan en greep iets lagernaar mijn arm of het de normaalste zaak van de wereld was. Misschien was hetdat ook wel in zijn verzorgingstehuis. x93Zes bierx94 hoorde ik de vriend van deoude grijsaard zeggen. Dat was natuurlijk teveel om te dragen, dus dat moest opeen dienblad. x93Waarom was de steunzoekendex94 man dan in godsnaammeegelopen? De zes bier stond op hetdienblad en de vriend van de oude man draaide zich uit de menigte. Natuurlijkmet zijn rug naar mij toe zodat een oud vrouwtje dat net was komen aanlopen,aan de andere kant met een verassende snelheid onder het dienblad kondoorschieten om de lege plek aan de bar te bezetten en zich op te maken voorhaar bestelling. Ik kon trouwens toch geen kant op want de oude vriend van deman had mijn schouder weer vastgepakt om een bier van het dienblad te halen enzich weer om te draaien voor de terugweg. Hij trok vrij hard zodat iemandanders, die net was komen aanlopen mijn plekje achter die snelle oude taart koninnemen.

Langzaam maar zeker begon ik toch echt een hekel te krijgenaan dit asociale verzogingshuisfeestje. Maar je wilt geen ruzie maken. Met mijn39 jaar is het enige antwoord dat je krijgt toch dat je nog jonge benen hebt enje je niet zo asociaal moet opstellen. Ik dacht altijd dat mensen van dezeleeftijd, de seniele balkenendestemmers, de fatsoensnormen nog hoog in het vaandel hadden staan. Vanavond dedenze me terugdenken aan die keren dat ik, door heel vroeg aanwezig te zijn metmijn kinderen, vooraan stond voor de sinterklaasoptocht. Maar op het moment datSinterklaas langskwam toch weer met twee kinderen op mijn nek stond omdat weinmiddels achteraan stonden. Of die keren dat ik met mijn kinderen streed omaandacht van Donald in Disneyland en na een half uur netjes gedrag toch weerniet aan de beurt gekomen was. Nou ja dat laatste is wat overdreven hoor. Daarheb ik namelijk geleerd mijn kinderen, net als andere ouders, gewoon naar vorente duwen en met mijn been die andere kutkinderen aan de kant te duwen. Alsenige verdediging kan ik aanvoeren dat mijn kinderen anders nooit op de fotowaren gekomen met een bekend disneyfiguur.

Redelijk geestelijk gehavend kwam ik aan bij de bar en mochtik eindelijk iets te drinken bestellen. Ik was toe aan een stevige borrel dusik bestelde voor mezelf een jxe4germeister. x93Sorry mijnheer, we mogen geenbuitenlands gedestilleerd schenken.x94 Te moe en te verontwaardigd om dediscussie aan te gaan dat Jxe4germeister in veel kroegen tot de binnenlandsgedestilleerde groep behoort bestelde ik een cola voor mezelf. Was dit nou hetfeestje van die man die als eerste van Nederland navigatie in zijn auto hadzitten en nu met een dure bel op zijn designrollator rondstrompelde en mij nieteens mijn favoriete drankje op zijn chique x93ga maar lekker mixen-feestjex94gunde? Misschien moet ik nogmaals inmijn verdediging aanvoeren dat, als ik drink, ik Jxe4germeister drink en ikdoodziek wordt van die feestjes waarin ze uit bescherming voor de whiskey-colabarbaren mij mijn eigen drankje ontzeggen. xc9xe9n van de redenen waarom ik nietmeer naar bedrijfsfeestjes ga, waar je omringd wordt door de zoete witte wijnwalmen van dronken moeders die zichzelf nog heel modern vinden en de bierwalmenvan al die nette vaders die opeens met hun pik beginnen te denken en menen datelke secretaresse zit te smachten om hun slappe worst.

Moe van de marteling rijd ik `s avonds naar huis en schenkeen dubbele Jxe4germeister voor mezelf in. Met Katie Meluah op de achtergrond kijk ik naar de foto van mijn vader.Ik kan me nu zo grondig voorstellen dat jij een hekel had aan dit soortnamaakfeestjes. Proost ouwe!

Het was de winter van `88 toen ik haar zag lopen over de Kurfürstendamm. Haar adem was zichtbaar in de koude lucht van Berlijn. Haar voorover gebogen lichaam werd bedekt door een lange donkere jas. Glanzende zwarte haren werden bedekt door een gebreide muts met eronder ogen die schichtig de wereld in keken. Alsof dit niet haar wereld was. Alsof ze zich niet thuis voelde in de mensenmassa. Ogen die onzekerheid uitstraalden. Het moet het meest kwetsbare meisje zijn dat ik ooit gezien heb. Op haar rug droeg ze een tas met erin een gitaar. Een symbool van kracht en zelfverzekerdheid vind ik altijd. Immers muziek is één van de meest krachtige vormen om jezelf te uiten. Het was in enorme contradictie met haar uitstraling. Het paste niet bij haar ogen en juist dat maakte haar zo interessant. Ik besloot haar te volgen. Haar weg ging naar de Kaiser Wilhelm Gedächtniskirche. Voordat ze een noot gespeeld had bleek al dat ze er erg vaardig in was. Soepeltjes gleed de tas van haar schouder om vervolgens haar gitaar te onthullen. De kou had haar werk gedaan op het houtwerk van de gitaar zodat ze eerst de snaren van de gitaar weer op de juiste lengte moest brengen voordat ze haar spel kon laten horen. Een uur later stond ik nog met open mond naar haar te staren. Vanaf het eerste moment had ze me in vervoering gebracht. Vanaf het eerste akkoord veranderde haar ogen in een soort dromerige zelfverzekerdheid. Haar houding was niet meer gebogen maar fier recht overeind. Haar stem bracht me in een stroperige roes waarin elke beweging van haar en mijn lichaam zich in slow motion afspeelde. Af en toe keek ze me aan. Haar ogen bleven dan strak op me gericht en juist op het moment dat ik me langzaam voelde gaan zweven draaide ze zich om. Haar zelfverzekerdheid was nu een enorme muur geworden. Een muur waar je al angstig van wordt om er naar toe te lopen. Ze was zoals het gebouw achter haar nooit kon zijn. Vroeger een statige kerk, maar in de tweede wereldoorlog zwaar beschadigd en nooit meer zo mooi als toen. Dit meisje kon de schoon- en dromerigheid in zichzelf oproepen zodat ze op dit soort momenten weer een ontzettende uitstraling kreeg. Plotseling was ze klaar met spelen en veranderde ze weer in het schichtige meisje. Ze had haar gitaar weer in de tas gedaan en liep weg. Nog even keek ze naar me over haar schouder met haar onzekere blik. Nog steeds hoorde ik haar klanken en kon me nauwelijks voortbewegen. Ik verloor haar uit het oog op een drukke Kurfürstendamm. Gisteren zag ik haar weer. Ik herkende haar direct aan haar ogen. Blijkbaar vonden meer mensen haar bijzonder want ze was beroemd geworden in Duitsland. Toch was ze vroeger mooier. Haar stem en haar blik waren toen dromeriger. Misschien was het ook wel dat ene moment dat wij samen waren dat haar zo mooi maakte. Het moment van Anna en mij daar bij de Gedächtniskirche.

een zachte klik klonk achter ons toen de deur dicht viel. Glimlachend keken we elkaar aan. Zo lang kennen we elkaar nog niet maar dat dit het smerigste hotel was waar we ooit geweest waren zagen we weerspiegeld in elkaars ogen. Een mengeling van een lach en opluchting lazen we makkelijk bij elkaar af. Volgende keer weer de luxe die je verdient beloofde ik je.

Het verkeer zocht zijn weg over de Haarlemmerdijk in Amsterdam. Hand in hand mengden wij ons tussen de voetgangers. Het was goed om je hand te voelen. Het was goed om samen een nieuwe herinnering te maken. Het mooie van onze herinneringen is dat je het nauwelijks in de gaten hebt als je er eentje aan het maken bent. De dingen die gebeuren kunnen soms zo simpel zijn dat je ze normaal gesproken aan je voorbij laat gaan alsof het nooit gebeurt is. Met jou aan mijn zij kunnen deze onbetekenisvolle gebeurtenisjes uitgroeien tot een onvergetelijk iets. Het kunnen redenen zijn om deze onbetekenende plekjes toe te voegen aan onze steeds langer wordende rij betekenisvolle herinneringen. Wat dat betreft zijn jij en ik hetzelfde. Ik weet nu al dat we ooit nog eens een croissantje halen bij de Korte Prins. Al wandelend over de korte prinsengracht zullen we deze dan net als deze dag rustig opeten. Genietend van een mooie stad en genietend van elkaar.

Bij de Brouwersgracht staken we over richting de Noordermarkt. De plek waar op 26 februari 1941 de februaristakingen begonnen. De plek moet er ongeveer zo uitgezien hebben als nu. Even sloot ik m`n ogen om mezelf terug te plaatsen in die tijd. Onderweg spraken we over de leuke winkeltjes die zich hier bevonden. Je wees me op een soort attelier en samen verbaasden we ons er over dat zulke winkeltjes hier ook in deze tijd nog konden bestaan.

http://www.jordaanweb.nl/HTML/index.htm?/HTML/noordermarktfebruaristaking.html&1

Met jouw hand in de mijne sla ik al die details meer in me op. Elk dingetje dat ik met je mee maak wil ik me kunnen blijven herinne

"De reiziger" werd hij genoemd. Wereldberoemd was hij niet. Maar waar hij kwam wist men wie hij was. De reiziger was een man in de 60 en had geen vaste verblijfplaats. Hij reisde met de zon mee. Elk jaar weer was hij op hetzelfde tijdstip in dezelfde regio te vinden. Nooit precies op dezelfde plek. Het leek alsof hij alles meed waar hij een herinnering aan had. Zich ergens binden deed hij al jaren niet meer. Op de een of andere manier had hij genoeg aan zichzelf. er waren geruchten over een vroeger leven waarin zijn liefde onbeantwoord was gebleven en dat hij daarom op de vlucht was. Andere geruchten waren veel simpeler. Namelijk dat hij een hekel aan mensen had.

Tien jaar geleden ontmoette ik de reiziger. Een stevig gebouwde man met diepe bruine ogen waarin alleen maar mysterie te lezen was. Ik liep een winkel uit met mijn handen vol boodschappen en botste per ongeluk tegen hem aan. Een ogenblik keek hij me recht in mijn ogen aan. Het gaf me een gevoel waar ik nu nog wel eens de rillingen van krijg. Aan de andere kant kreeg ik een vreemd warm gevoel. In een flits leek het alsof ik zijn hele leven kon lezen. Het leven van een normale man die ergens een besluit had genomen. Het besluit om te reizen en zich niet meer te willen schikken in wat de wereld van een normale man verwacht. Ik kon mijn ogen niet van zijn ogen afhouden. Plotseling verzachten zijn ogen en verscheen een kleine glimlach alsof hij wist wat ik gezien had. Hij bukte zich om mijn boodschappen op te rapen en gaf ze aan mij waarna hij verder liep. Als versteend bleef ik een moment staan. Vertwijfeld over wat ik zojuist had meegemaakt. plotseling wist ik het, ik moest bij deze man blijven. Hij zou mij iets brengen, mijn lotsbestemming!

Ik gooide de boodschappen achter in de auto en liep achter hem aan. Eerst een lange tijd achter hem, maar langzaam dichterbij hem. Dagen lang liepen we de zon achterna en wisselden we geen woord. Nooit had ik zo ver gelopen maar het was elke dag weer alsof ik een beetje van zijn kracht kreeg. Ik voelde me sterker worden, maar het leek alsof de reiziger zijn krachten langzaam verloor. Na 6 maanden gelopen te hebben ging de inmiddels oud geworden man zitten. Lang geleden was hij hier zijn reis begonnen vertelde hij mij en vervolgens hoorde ik al zijn geheimen op het strand aan de middellandse zee. Nadat hij uitverteld was gaf hij mij zijn staf. De staf van de reiziger. Vanaf nu was ik de reiziger. Slechts een ding moest ik hem beloven. Op mijn reis moest ik elk jaar de mooiste zonnebloem vinden en op een bepaalde dag voor haar deur zetten en weer verder reizen. Ik mocht gaan waar ik wilde. Vlak voor hij stierf vroeg ik hem naar zijn grootste geheim. De reden waarom hij de zon achterna reiste. "Zo zie ik haar elke dag" zei hij met een glimlach voordat hij zijn ogen definitief sloot.

Al dagen dwaalde hij `s avonds door de stad. Urenlange wandelingen met wel duizenden gedachten. Hij had gemerkt dat het hem hielp. Overdag had hij het ook geprobeerd maar dat werkte minder goed. Auto`s gevuld met nors kijkende mensen raasden langs. Fietsers trapten zo hard ze konden omdat ze zo nodig ergens heen moesten. Groepjes mensen stonden hier en daar te praten. Maar nooit ging het waar het werkelijk over had moeten gaan. Niemand leek zich af te vragen waar ze nou eigenlijk mee bezig waren in dit leven. Iedereen leek zijn leven te leven, er verder niet al teveel over na te denken en dan dood te gaan. Pas dan zouden velen zich waarschijnlijk afvragen wat ze met hun leven gedaan hadden. `s Avonds lopen was beter. Het was rustig op straat en hij zocht de plekken uit waar niet teveel huizen stonden. Zo kon hij zich ook niet ergeren aan al die mensen die achteloos op de bank lagen terwijl al het leven uit hen gezogen werd door de tv.

Er was een stukje in hem gestorven en dat had hem wakker gemaakt. Daardoor was hij gaan denken. Verdriet had hij wel eens eerder gehad alleen nooit zoveel als dit keer. Vorige keren kon hij altijd iemand anders de schuld geven. Nu alleen zichzelf en dat deed pijn. Heel veel pijn.
Nog maar een jaartje geleden was het toen hij haar ontmoette. Als eerste had hij een foto van haar gezien en vanaf dat moment was er nog maar een gedachte in zijn hoofd. Toen hij haar daadwerkelijk ontmoet had, merkte hij dat ze, zo mogelijk, van binnen nog mooier was dan van buiten. In de begintijd had hij in vuur en vlam gestaan voor haar en iedereen mocht het weten.  Hij had niet gesnapt dat een vrouw zo bijzonder als zij van hem kon houden. Helemaal had hij het ook nooit kunnen geloven.
Zo terugkijkend besefte hij dat hij zich nooit helemaal had gegeven. Bang om gekwetst te worden. Onvoorstelbaar dacht hij nu. Hij bedacht zich het examen waar ze eigenlijk helemaal geen zin meer in had. Toch had ze doorgezet en hij was zo ontzettend trots op haar toen ze het gehaald had. Waarom had hij dat nou niet gezegd tegen haar? Hij bedacht zich die keer dat zijn zoon eindelijk in galop durfde te gaan tijdens de paardrijles. Het had hem toen moeite gekost om te zeggen dat hij trots op hem was. Tranen welden op in zijn ogen. Woedend op zichzelf omdat hij zo`n ongevoelige klootzak kon zijn. Omdat zijn hart het altijd verloor van zijn onzekerheid.

Hij herkende het pad waar hij nu liep. Hier had hij nog niet zo lang geleden met haar gelopen. Ze had hem gevraagd of hij zondag kwam eten. Hij had zijn plannen al klaar gehad voor zondag en hoewel die plannen ook best doorgeschoven konden worden, had hij toen gevonden dat die plannen belangrijker waren. Hij was niet gegaan. Natuurlijk kon het zo af en toe eens gaan, maar het was te vaak gebeurd. Te vaak was er iets "belangrijker" geweest dan zij. Nu voelde hij met elke vezel van zijn lichaam dat hij het allermooiste had wat een man maar kon hebben en hij had het verwaarloosd. Niets was belangrijker dan zij. Ze had groot gelijk dat ze er een punt achter zette.

Nu wist hij dat hij een keus had moeten maken. Altijd was er iets sluimerends op de achtergrond geweest. Bang om in een sleur te raken. Bang om de geweldige avonturen die hij met haar beleefde niet meer te kunnen doen omdat ze ook zo`n suf tv kijkend stel geworden waren. Nooit had hij er aan gedacht dat ze daar zelf ook bij waren. Nooit was het maar in hem opgekomen dat zij dat ook niet zo had gewild. Nooit had hij zich bedacht dat hij een duidelijke keuze had moeten maken.
Maar hij begreep niet, dat hij zelf niet wakker was geworden. Nu pas was hij wakker geworden. En ook al hoopte hij dat hij nog een kans maakte, wist hij ook dat hij de fout van zijn leven had gemaakt.

Met het wakker worden kwamen de gedachten. Met het wakker worden kwam de pijn waarvan hij alleen nog maar in liedjes had gehoord. Pijn in je hart? Hij had er nooit echt in geloofd maar zo voelde het precies. Een leegte in mijn hart achtergelaten? Inmiddels wist hij er alles van. Dat er verandering moest komen wist hij zeker. Hij zou moeten veranderen. Hij moest iets doen waardoor hij nooit meer in slaap zou vallen. Met de paar aanknopingspunten over zijn emotionele ik verdween de man in de nacht. Morgen zou hij hier weer lopen. Misschien ietsje verder naar een nieuw leven waarin onwetendheid over zichzelf een iets kleinere rol zou spelen.

Come, I will sing it in your ear:
Your dancing days are come.
All the feeling you hold dear
Will lift your spirit some;
Dance until the rosey dawn
All in a grey, glad rag.
I carry the Sun in a golden cup,
The Moon in a silver bag.

De stad lag te slapen. Een verdwaalde auto kwam af en toe de prachtig verlichte brug over rijden. Het uitzicht, het gevoel, de sfeer, de avond, het sloot allemaal op elkaar aan. De herinnering was wat weg gezakt maar nu sluit ik mijn ogen en zitten we daar weer in die stoel. Ik voel je tegen me aan. Ontspannen, gelukkig en stralend. Ik heb je nooit mooier gezien.

We zeggen niet veel geloof ik. Soms bedenkt een van ons zich iets van wat er gebeurde die avond. We delen het met elkaar. We deelden alles met elkaar die nacht. Een nacht waarin ik me eindelijk thuis voelde. Veilig, geborgen en de reden van mijn bestaan had gevonden. Een tijd, een moment dat nooit meer weg had mogen gaan. En als het dan voorbij gaat dan wil ik het mij herinneren.

Steeds vaker nu sluit ik mijn ogen even. Dan ben ik weer even bij je, op die plek, op dat moment. Een moment dat niet meer overtroffen kan worden door iemand anders.

"Kus me" hoorde ze hem fluisterend zeggen. Ze drukte met alle liefde die ze voelde een kus op zijn mond en voelde een vreemde sensatie door zijn lichaam heen gaan.
Het is hier mooi zei hij. bijna verstikt door haar tranen antwoorde ze fluisterend dat hij mocht blijven.
"Jij bent mooi" hoorde ze zijn zwakke stem. Zijn hand ging langzaam bevend door haar haren.
Ze bracht haar mond naar zijn oor:"Ik hou van je en zal dat altijd blijven doen" zei ze zachtjes. Zijn hand lag nog op haar hoofd. Haar gezicht dicht bij het zijne. Over haar lichaam voelde ze hem. Ze voelde het ook toen hij zijn laatste adem uitblies. "Nog xe9xe9n nacht samen" fluisterde ze. Dodelijk vermoeid viel ze in slaap naast de man die haar leven zo mooi had gemaakt.